813 წელს ქართლის ერტსმთავარი - ბაგრატიონთა დინასტიის დამაარსენელი აშოტ I თბილისიდან გაიქცა და ტაო-კლარჯეთში თავისი სამთავრო შექმნა. ტაო-კლარჯეთის დედაქალაქი იყო არტანუჯი. 888 წელს ბაგრატიონებმა (ადარნასე II-მ)  ''ქართუელთა მეფის'' ტიტული მიიღეს:

აშოტ I

ბაგრატ I

დავით I

გურგენ I

ადარნასე II ქართუელთა მეფე

დავით II კურაპალატი

აშოტ II კურაპალატი

813-826

826-876

876-881

881-888

888-923

923-937

937-954

   X საუკუნის შუა პერიოდი ტაო-კლარჯეთში ფეოდალური დაქსაქსულობის ხანაა, ერთიანი სამეფო რამდენიმე წვრილ სამთავროდ იშლება. ამათგან უმთავრესებია კლარჯეთი და ტაო:

კლარჯეთი:

ადარნასე III

დავით III დიდი  კურაპალატი

954-961

961-1001

ტაო:

სუმბატ კურაპალატი

ბაგრატ II რეგვენი

გურგენ II მაგისტროსი

954-958

958-994

994-1008

    975 წელს დავით III-მ ქართლში მეფედ დასვა თავისი შვილობილი გურგენ II-ის ძე ბაგრატ III, 978 წელს კი ''აფხაზთა მეფედაც'' აკურთხა. 1001 წელს ბაგრატმა შეიერთა დავით III-ის სამფლობელო კლარჯეთი, ხოლო 1008 წელს მამამისის სამფლობელო ტაო. ასე გაერთიანდა საქართველო (კახეთ-ჰერეთის გარდა). ბაგრატ III ეrთიანი საქართველოს პირველი მეფეა.