სამცხის სამთავრო ერთიანი საქართველოს ფარგლებში XI საუკუნიდან არსებობდა 1268 წლიდან მთავარმა სარგის I-მა მონღოლთა ხელშეწყობით ფორმალური დამოუკიდებლობა მოიპოვა. სამცხე-საათაბაგოს სათავეში იდგნენ ჯაყელთა დინასტიის წარმომადგენლები:

სარგის I

ბექა I

სარგის II

ყვარყვარე I

შალვა

აღბუღა I

ივანე

აღბუღა II

ყვარყვარე II

ქაიხოსრო I

მზეჭაბუკი

მანუჩარ I

ყვარყვარე III

ქაიხოსრო II

ყვარყვარე IV

მანუჩარ II

მანუჩარ III

1268-1279

1279-1308

1308-1334

1334-1361

1361-1374

1374-1391

1391-1444

1444-1451

1451-1498

1498-1500

1500-1515

1515-1518

1518-1535

1545-1573

1573-1581

1581-1607

1607-1628

    1451 წლიდან სამცხე-საათაბაგო აბსილუტურად დამოუკიდებელი სახელმწიფოა. 1535-1545 წლებში სამცხე შეერთებული ჰქონდა იმერეთის მეფე ბაგრატ III-ს. 1545-1578 წლებში სამცხე ირანის ქვეშევრდომი იყო, 1578 წლიდან კი ოსმალეთის, 1628 წელს ოსმალეთმა საბოლოოდ შეიერთა სამცხე-საათაბაგო და იმპერიის რიგით საფაშოდ აქცია. 1795 წლამდე მას გამაჰმადიანებული ჯაყელი ფაშები განაგებდნენ.

საფარ ფაშა (ბექა III)

იუსუფ ფაშა I

როსტომ ფაშა

ასლან ფაშა

იუსუფ ფაშა II

სალიმ ფაშა

ისაყ ფაშა

იუსუფ ფაშა III

ჰაჯი აჰმედ ფაშა

ჰასან ფაშა

იბრაჰიმ ფაშა

საულეიმან ფაშა

1628-1635

1635-1647

1647-1659

1659-1680

1680-1690

1690-1701

1701-1741

1741-1747

1747-1758

1758-1759 და 1761-1767

1759-1761

1767-1795

    სამცხე-საათაბაგოს ტერიტორია ნაწილობრივ 1828 წელს დაუბრუნდა საქართველოს.